اولین تفریح کاغذ ـ مدادی کودکان است.
آنها نخستین بار با دیدن کار و فعالیت نوشتاری والدینشان یاد میگیرندکه مداد را به دست گرفته و روی صفحه کاغذ اشکالی را بکشند. در ابتدای راه آنها مداد را به شکلی ناپخته در دست گرفته و خطوطی را با کمترین دقت و ظرافت میکشند.

کشیدن این خطوط هر چند شکل و تصویر خاصی ندارد ولی به عضلات دست کودک کمک کرده و آن را تقویت میکند. در سالهای بعد عضلات دستش قویتر شده و با الگوبرداری از بزرگسالان مداد را به شکل صحیحتری در دست میگیرد. سپس خطوط را به شکل دایرهوار بر صفحه میکشد. حدود سن ۵ سالگی تصاویر کمی کاملتر شده و کودک حال قادر است آدمک بکشد.

او چیزی شبیه انسان میکشد ولی تصویر پخته نیست بدن و شکل را ناکامل میکشد. در پایان سن ۶ سالگی و آغاز سن دبستان تصاویر کاملتر شده و آنها با جزئیات بیشتری نقاشی میکنند. آنها حالا مناظر و یا صحنهای از خانه و خانوادهشان را نقاشی میکنند. بنابراین اگر از همان ابتدای کودکی نقاشی و تصاویری که کودکان ترسیم میکنند مورد تشویق قرار گیرد احساس خوبی خواهند داشت و در نتیجه در جهت ارتقای تصاویر کشیده شده تلاش بیشتری خواهند کرد.

تحقیقات نشان داده دختران بیشتر از پسران نقاشی میکنند این علاقهمندی آنها نباید در مهدکودک یا مدرسه منحصر شود بلکه خانه و خانواده مهمترین رکن پرورش استعدادهای کودکان است. خانوادههایی که کودکانشان به نقاشی علاقه دارند بهتر است محیط خانه را پذیرای هنرکودکانه آنها کنند.

یک اتاق شاد با زمینهای از رنگهای شاد که به علاقه کودک انتخاب میشوند در ادامه استعداد کودک اثرگذار است. خصوصاً آنکه دیوار جلوی میز نقاشی او تصویر یک نقاشی شاد باشد. استفاده از طیف گسترده ترکیب رنگها به خلاقیت کودک در رنگآمیزی کمک میکند. رنگین کمان برای این موضوع بهترین گزینه است.


مطالب مرتبط: