تاریخچه اختراع قلیان

قلیان چگونه اختراع شد؟
اولین بار ابوالفتح گیلانی (متوفی ۱۵۸۸) پزشک ایرانیِ دربار اکبر اول، سلطان مغول هند بود که دود تنباکو را از یک ظرف آب عبور داد تا آن را خالصتر و سرد نماید و از این طریق قلیان که در شبه قاره به حقّه معروف است را ابداع نمود.

قلیان کشیدن در ایران از چه زمانی آغاز شد؟

مورخان میگویند احتمالاً کشیدن قلیان که اختراع هندی - ایرانی است، از زمان شاه طهماسب اول آغاز شده و در دوره قاجار فراگیر شده است؛ آنطور که توانست محملی برای یک حرکت اعتراضی در عصر ناصرالدین شاه باشد.

ممنوعیت کشیدن قلیان در زمان ناصرالیدن شاه

"نهضت تنباکو" جنبشی اجتماعی در اعتراض به اعطای امتیاز انحصاری تنباکو به شرکت "رِژی" به مدت 55 سال بود که طی آن با فتوای آیتالله میرزای شیرازی استعمال توتون و تنباکو حرام اعلام شد و مردم با شکستن قلیانها اولین مبارزات ضداستعماری خود را کلید زدند.روزی که میرزای شیرازی حکم حرام بودن استعمال توتون و تنباکو را صادر کرد، در تهران تا بعدازظهر مردم همه قلیان‏ها را شکستند و انبارهای توتون و تنباکو را به آتش کشیدند؛ حتی در یکی از شهرها، تعدادی از جوانان به خانه حاکم هجوم بردند تا او را از قلیان کشیدن منع کنند و به او گفتند: آقا میرزا فرمودند استعمال تنباکو، محاربه با امام زمان(عج) است! ما اجازه نمیدهیم تو به جنگ با امام زمان بروی!

در کاخ شاه نیز زنان قلیانها را شکستند و وقتی ناصرالدین شاه از انیس‏الدوله پرسید: «خانم، چرا قلیان‏ها را از هم جدا و جمع می‏کنند؟» او جواب میدهد: «برای آنکه قلیان حرام شده». ناصرالدین شاه روی در هم کشیده، میگوید: «که حرام کرده؟» انیسالدوله با همان حال میگوید: «همان کس که مرا به تو حلال کرده». شاه بعد از آن هیچ نگفت و برگشت و برای آنکه مبادا به احترامش لطمهای وارد شود، بعد از آن به هیچیک از نوکران خود دستور نمی‏داد قلیان بیاورند و در تمام دربار قلیان‏ها را جمع کردند.شاید این اولین ممنوعیت مصرف قلیان بود، اما بعد از آن در طول تاریخ چندین بار نه به علت تحریم تنباکو بلکه به دلایل اجتماعی و پزشکی شاهد ممنوعیت چندباره و آزاد شدن مجدد مصرف قلیان در کشور بودهایم.

بپذیریم یا نپذیریم، انگار سالهای اخیر قلیان خودش را به جامعه ایرانی تحمیل کرده است و دیگر برخی جوانان چه زن و چه مرد گوی عاشقی را از ناصرالدین شاه ربودهاند، آنچنان که دیگر لازم نیست حتماً به قهوهخانهها یا سفرهخانههای سنتی بروی تا آن را ببینی، از هر کجای شهر که بگذری، از تفرجگاهها و پارکها گرفته تا حتی راستههای خرید و مقابل مغازهها، اقبال جادویی به قلیان احساس میشود. این تازه جدای از حضور پررنگ آن در اندرونی خانهها و خوشرقصیاش در تجمعات فامیلی و خانوادگی است.

کشیدن قلیان چندبار ممنوع شد؟
شاید پس از تحریم تنباکو و شکسته شدن قلیانها در زمان ناصرالدین شاه قاچار، در سال 71 بود که جمعیت مبارزه با استعمال دخانیات، ممنوعیت استعمال قلیان را به هیأت وزیران، ریاست جمهوری و مجلس ارائه داد و از این سال تا سال 76 مصوبه مجموعه هیأت دولت و مجمع تشخیص مصلحت نظام قرار گرفت و بر اساس آن استعمال سیگار و مواد دخانی در اماکن عمومی ممنوع اعلام شد. با این حال، ورق چندبار برگشت و قلیان دوباره بر میزهای قهوهخانهها جا خوش کرد.

 در سال 1383 باز مصرف قلیان در اماکن عمومی کشور ممنوع شد ولی این ممنوعیت ادامه نداشت و در سال 1384 با اصلاح تبصره ماده 1 آئیننامه ممنوعیت استعمال و عرضه سیگار و سایر مواد دخانی در اماکن عمومی، قهوهخانهها و رستورانهای سنتی مجاز به عرضه سیگار و مواد دخانی شدند.

اما به فاصله کمتر از یک سال، قلیانها دوباره جمع شدند. از آن زمان تا سال 86 قهوهخانهداران چندان زیر ذرهبین اداره سلامت وزارت بهداشت نبودند اما در دولت نهم، وقتی بحث ممنوعیت قلیانها دوباره مطرح شد، مخالفت سازمان میراث فرهنگی و صنف قهوهخانهداران باعث شد تا سیاستهای متعادلتری درباره قلیان اعمال شود.

نتیجه آن شد که پای قلیان به صورت محدود به قهوهخانهها باز شد و استعمال آن فقط در اماکن دارای پروانه، به شرط استفاده نکردن از توتونهای اسانسدار مجاز بود. در دولت دهم اما باز هم سیاستهای وزارت بهداشت، به ممنوع کردن قلیان معطوف بود. تا جایی که وقتی جمعآوری قلیان از قهوهخانهها با رأی هیأت عمومی دیوان عدالت اداری تصویب شد، رئیس اتحادیه قهوهخانههای سنتی کشور از تعطیلی قریبالوقوع این صنف خبر داد. علایی گفته بود با تعطیلی قهوهخانهها در سال 86 مشتریها به زیرزمینها رفته و مشکلات فراوان زیادی را بوجود آوردند.

مطالب مرتبط: